Basketbol meydançasından virtual kazinoya: ən gözlənilməz qələbəm

[lavendercherida]

Otuz iki yaşım var, memaram. Həyatım boyu riski sevməmişəm, daha doğrusu, hesablanmış riski. Basketbol oynayanda da, layihə təqdim edəndə də beynimdə hər ehtimalı hesablayıram. Elə buna görə də ətrafımdakılar məni ciddi, hətta bir az darıxdırıcı adam hesab edirlər. Bəlkə də haqlıdırlar. Amma ötən ay mənim haqqımda bu fikirdə olan hər kəs yanıldı. Çünki mən təsadüfən onlayn kazinoda özümü sınadım və bu, təkcə pula görə yox, emosiyalarıma görə də unudulmaz oldu.

Hər şey cümə axşamı axşamı, işdən sonra evə qayıdanda başladı. Həmin gün basketbol oynayırdım, komandamız mövsümün ən vacib oyunlarından birini uduzdu. Meydançadan məğlub halda çıxanda qanım qaynayırdı. Evə gəldim, soyuq duş aldım, amma əsəb hələ də keçməmişdi. Maşında oturub sosial şəbəkələrə baxmaq yerinə, telefonumda gəzmək istədim. Və elə həmin an yadıma bir neçə gün əvvəl bir dostumun sözləri düşdü. O, həftəsonu bir neçə dəqiqə onlayn kazino oynadığını, maraqlı bir təcrübə olduğunu deyirdi. Mən isə ona gülüb demişdim: ""Mənim üçün bu, vaxt itkisidir"". Amma həmin axşam, məğlubiyyətin acısı ilə, birdən özümə etiraz etmək istədim. Niyə də yox? Axı mən riski sevmirəm, amma bu, sadəcə maraq üçün ola bilər.

Telefonuma proqramı yüklədim. Qeydiyyatdan keçdim. Və ekranda tanış bir işarə gördüm. Dostumun telefonunda da var idi. O, parlaq rəngli, diqqəti çəkən bir işarə idi. Sonralar öyrəndim ki, onun adı mostbet logo imiş. İlk baxışdan sadə görünürdü, amma yəqin ki, ən yaxşı dizaynerlər onun üzərində çalışmışdı. Məni qəribə şəkildə özünə çəkdi. Düşündüm: ""Bu işarəyə baxırsansa, deməli artıq bura gəlibsən"". Həmin an isə mən sadəcə sınamaq istəyirdim. Bir az pul yatırdım. İlk oyunum, beş manat, şərti olaraq, rulet kimi bir şey idi. Qırmızıya qoydum. Qara çıxdı. Beş manat getdi. Gülümsədim. ""Bu, əslində fikrimi yayındırır"" – deyə düşündüm. Yenidən on manat yatırdım. Bu dəfə cütə. Tək çıxdı. Yenə uduzdum. Amma mənası yox idi. Məğlubiyyətin bu qədər asan keçdiyini hiss etmək mənim üçün qəribə bir rahatlıq idi. Basketbol meydançasındakı məğlubiyyət isə ağrılı idi. Burada isə sadəcə rəqəmlər, sadəcə ehtimallar. Və hər uduzduqca, sanki özümü daha rahat hiss edirdim. Nəhayət, üçüncü dəfə oynamaq qərarına gəldim. Bu dəfə ehtiyatlı yanaşdım, ən azından belə düşünürdüm. Yatırdığım məbləği bir az artırdım. Bu dəfə bir növ ""şərti qələbə"" adlanan oyunu seçdim. Qaydalarını tam bilmirdim. Sadəcə ekrandakı düymələrə basdım. Oyun stolunun üstündə kartlar, böyük bir rəqəm göstəricisi və mənim qoyduğum məbləğ var idi. Bir az gözlədim, ürəyim döyünürdü. Ekranda animasiya başladı, rənglər dəyişdi və birdən... mən qazandım. Nə qədər qazandığımı dəqiq xatırlamıram, amma qoyduğum məbləğin iki və ya üç qatı idi. Bu, o qədər də böyük bir pul deyildi. Amma həmin an mən onu böyük bir qələbə kimi hiss etdim. Bilirsiniz? Basketbol meydançasında üç xallıq atışı dəqiq atanda necə sevinirsən, elə bir sevinc idi bu. Amma daha qəribə bir sevinc, daha sürətli, daha impulsiv.

Sonra özümü saxlaya bilmədim. Oynamağa davam etdim. Bir neçə dəfə uddum, bir neçə dəfə uduzdum. Ümumi hesabda mən qazancda qaldım, amma bu, əsas məqam deyildi. Əsas məqam bu prosesin mənim beynimdə necə işləməsi idi. Adətən hər addımı hesablayan, hər qərarı düşünən insan amma burada ani qərarlar, ehtimallar üzərində işləyirdi. Bu, mənim üçün tamamilə yeni bir hiss idi. Mən başa düşdüm ki, onlayn kazino təkcə qumar deyil, həm də özünü tanımaq üsuludur. Nə vaxt dayanmaq lazım olduğunu bilmək, nə vaxt risk etmək lazım olduğunu anlamaq. Öz psixologiyanı öyrənmək. O axşam, saat biri keçəndə telefonu kənara qoydum. Yorğun idim, amma qəribə bir məmnunluq hissi var idi. Ertəsi gün işə getdim, Basketbol oyununu unutdum, amma axşamki həyəcanı unuda bilmədim. Bir neçə gündən sonra yenidən oynamaq qərarına gəldim. Bu dəfə artıq nə edəcəyimi bilirdim. Bir limit qoydum, müəyyən bir məbləğ, ondan artıq xərcləməyəcəyim. Və oynamağa başladım. Yenə qısa qələbələr, yenə kiçik uduzmalar. Amma artıq panikaya düşmürdüm. Bu, sadəcə bir oyun idi, mən isə özümü idarə edirdim. Bu, idmandan daha çox şey idi, bu, bir intellektual mübarizə idi. Kimin qalib gələcəyini bilmirsən, amma öz davranışını qurmaq sənin əlindədir. Bu mənada bu, mənim üçün bir kəşf idi.

İndi isə, ümumiyyətlə, mən tez-tez oynamıram. Ayda bir və ya iki dəfə, əhvalım yaxşı olanda, bir az əylənmək üçün. Həmişə öz limitimi qoyuram və heç vaxt onu keçmirəm. Bu, mənim üçün bir növ hobby oldu. Amma daha əhəmiyyətlisi, o ilk axşam mənə özüm haqqında yeni bir şey öyrətdi. Mənim həyatımda riskə yer ola bilərmiş, sadəcə onu idarə etməyi bacarmaq lazımdır. Basketbol meydançasında olduğu kimi: bütün oyun bir neçə saniyədə dəyişə bilər. Amma orada məşq edirsən, burada isə hisslərini məşq edirsən. Hər halda, bu təcrübə mənim üçün müsbət oldu. Və bəlkə də bir gün nə vaxtsa most