Impreza firmowa i jeden wieczór

[lavendercherida]

Nie cierpię imprez firmowych.

Wiesz, o co chodzi – ta sztuczna atmosfera, menedżerowie którzy nagle robią się „swojscy”, kelnerzy z tacami pełnymi krewetek, których nikt nie chce. Coroczna tradycja. Każdy przychodzi, bo musi. Pije się w gratisie, ale za to potem tydzień słuchasz, kto co powiedział do kogo. Koszmar.

Tym razem postanowiłem, że przetrwam to inaczej. Schowałem się w kącie sali, zamówiłem colę z lodem (bez alkoholu, bo wracam samochodem) i wyjąłem telefon. Wokół mnie ludzie rozmawiali o KPI i celach kwartalnych. Ja wolałem patrzeć w ekran. Mniej bolało.

Przeglądałem strony bez większego celu. W pewnym momencie wylądowałem na forum, gdzie ludzie pisali o swoich nocnych przygodach w sieci. Ktoś polecał jakieś automaty, ktoś inny narzekał na długie wypłaty. I wtedy trafiłem na wpis, który mnie zaciekawił. Facet pisał, że gra na przerwach w pracy i że „ostatnio mu się poszczęściło”. Dodał screen. Kwota nie była ogromna, ale wyglądała wiarygodnie.

Napisał też o vavada kazino. Zaznaczył, że to nie jest typowe miejsce z krzykliwymi banerami. Że strona działa płynnie, że wypłaty są szybkie. Zaintrygowało mnie to. W końcu co mogłem stracić? Kilka minut nudy na firmowej imprezie. I tak nie miałem zamiaru słuchać, jak dyrektor finansowy opowiada ten sam dowcip co rok.

Wszedłem na stronę. Rejestracja zajęła może dwie minuty. Nie musiałem nawet wpłacać od razu – był jakiś bonus powitalny dla nowych. Uruchomiłem go w ciemno, bez czytania regulaminu. Wiem, głupie. Ale impreza firmowa robi dziwne rzeczy z człowiekiem.

Wybrałem automat. Jakiś z klejnotami – rubiny, szmaragdy, diamenty. Postawiłem 5 złotych za spin (z bonusu, nie z własnej kasy). Kręcę. Nic. Drugi – nic. Trzeci – mała wygrana, kilkanaście złotych. Nie robiło to na mnie wrażenia, ale wciągnęło. Jest coś hipnotycznego w tym klikaniu. Nawet nie zauważyłem, kiedy w bonusie zostało mi tylko kilka spinów.

Klikam. Znowu nic. Ostatni spin. Machinalnie wciskam guzik, już myśląc o tym, żeby zamknąć aplikację i wrócić do rozmowy z nudnym kolegą z działu księgowości.

A potem ekran eksplodował.

Nie przesadzam. Diamenty zaczęły się łączyć, mnożniki skakały, a na środku pojawił się wielki napis: „JACKPOT MINI”. Nie wiedziałem, co to znaczy. Dopiero gdy spojrzałem na saldo, zrobiło mi się ciepło. Sześć tysięcy złotych. Nie, nie pomyliłem się. Sześć. Tysięcy. Z bonusu. Z darmowych spinów. Bez wpłacania własnej złotówki.

Odłożyłem telefon na stół. Kolega z księgowości spojrzał na mnie pytająco. „Wszystko w porządku?” – zapytał. „Tak” – odpowiedziałem. „Właśnie w porządku”. Uśmiechnąłem się pod nosem. On nie wiedział, o co chodzi. Nikt nie wiedział. Siedziałem wśród ludzi, którzy rozmawiali o wskaźnikach, a ja właśnie wygrałem sześć tysięcy złotych w vavada kazino.

Nie wstałem. Nie krzyknąłem. Zachowałem spokój. Ale w środku grała mi orkiestra. Wziąłem głęboki oddech i złożyłem wniosek o wypłatę. Poszło szybko – formularz, potwierdzenie, czekanie. Zanim impreza się skończyła, dostałem maila, że środki są w drodze.

W domu powiedziałem żonie. Nie uwierzyła. Pokazałem jej przelew. Siedziała w ciszy przez dobre trzydzieści sekund. Potem zapytała: „To co z tym robimy?”. Odpowiedziałem: „Spłacamy część kredytu za samochód. I jedziemy na weekend do SPA. Bez dzieci. Bez firmy. Tylko my”.

Zrobiła wielkie oczy. „A to możliwe?” – zapytała. „Już to zrobiłem” – odpowiedziałem.

Minął tydzień. Pieniądze były na koncie. Spłaciłem dwie raty kredytu. Zarezerwowałem pobyt w górach – mały hotel, jacuzzi na tarasie, widok na las. Żona pakowała walizkę i cały czas powtarzała: „Nie wierzę, że to się stało”. Ja też nie wierzyłem. Ale stało się.

Weekend w górach był dokładnie tym, czego potrzebowałem. Bez telefonów, bez maili, bez menedżerów i ich krewetek. Tylko my, cisza i śnieg za oknem. Siedząc w jacuzzi, pomyślałem o tamtej imprezie. O tym, jak bardzo jej nie chciałem. O tym, jak schowałem się w kącie z telefonem. Gdyby nie ta nuda, gdyby nie ten nudny kolega z księgowości, nigdy nie trafiłbym na vavada kazino. Siedziałbym teraz w domu, oglądając telewizję i licząc dni do następnej wypłaty.

A tak? Dostałem coś więcej niż pieniądze. Dostałem przypomnienie, że życie lubi zaskakiwać. Nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach. Na firmowej imprezie. Przy wystygłej coli. Wśród ludzi, którzy mówią o celach kwartalnych.

Czy gram dalej? Czasem. Raz na jakiś czas, kiedy mam wolne popołudnie i ochotę na małe ryzyko. Ale już wiem, że najważniejsze to nie gonić za wielką wygraną. To cieszyć się z tego, co przychodzi, kiedy najmniej się tego spodziewasz. I pamiętać, że nawet najgorsza impreza firmowa może skończyć się dobrze.

Do dziś, gdy ktoś pyta mnie, czy idę na kolejne spotkanie integracyjne, wzruszam ramionami. „A czemu nie?” – mówię. Koledzy myślą, że lubię firmowe klimaty. Gdyby wiedzieli… Ale to już moja mała tajemnica. I ta walizka spakowana do gór stoi w przedpokoju. Na wszelki wypadek. Na kolejną niespodziankę.